Morse code จริง ๆ ทำงานอย่างไร

Morse code แทนข้อความโดยใช้องค์ประกอบสัญญาณเพียงสองชิ้น - เครื่องหมายสั้นเรียกว่าจุด (หรือ dit) และเครื่องหมายยาวเรียกว่าเส้นประ (หรือ dah) - บวกความเงียบระหว่างพวกมัน ตัวอักษร ตัวเลข และเครื่องหมายวรรคตอนทุกตัวได้รับการกำหนดลำดับที่ไม่ซ้ำกันของจุดและเส้นประ E คือจุดเดียว T คือเส้นประเดียว S คือจุดสามจุด O คือเส้นประสามจุด เนื่องจากต้องใช้เพียงสองสถานะ - สัญญาณเปิด สัญญาณปิด - Morse สามารถส่งได้โดยเกือบทุกอย่าง: คีย์คลิก โคมไฟวาบ มือแตะ แตรส่งเสียง

ฉลาด รหัสนั้นมีประสิทธิภาพตามการออกแบบ Samuel Morse และ Alfred Vail ศึกษาว่าตัวอักษรแต่ละตัวปรากฏบ่อยแค่ไหนในภาษาอังกฤษและให้ตัวอักษรที่พบบ่อยที่สุดเป็นรหัสที่สั้นที่สุด นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม E (ตัวอักษรที่พบบ่อยที่สุด) จึงเป็นจุดเดียวและตัวอักษรที่หายากเช่น Q และ Y ได้รับรูปแบบสี่องค์ประกอบที่ยาว มันเป็นบรรพบุรุษที่สร้างด้วยมือของการบีบอัดข้อมูลสมัยใหม่

จุดและเส้นประเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของรหัส - ช่องว่างมีความหมายเท่ากัน และการจับเวลาให้ถูกต้องคือสิ่งที่แยกแยะ Morse ที่อ่านได้จากสัญญาณรบกวน ทุกอย่างวัดเป็นหน่วยความยาวจุด เส้นประใช้เวลาสามหน่วย ช่องว่างระหว่างจุดและเส้นประภายในตัวอักษรเดียว คือหนึ่งหน่วย ช่องว่างระหว่างตัวอักษรสองตัว คือสามหน่วย ช่องว่างระหว่างคำคือเจ็ดหน่วย

นี่คือเหตุผลว่าทำไม "SOS" ที่ส่งเป็นการวิ่งเดียว (...---...) จึงเข้าใจว่าเป็นตัวอักษรสามตัว เฉพาะในกรณีที่ผู้ส่งหยุดพักอย่างถูกต้อง และเหตุใดผู้เริ่มต้นที่รีบด้วยระยะห่างของพวกเขาจึงกลายเป็นสิ่งที่อ่านไม่ออกแม้ว่าตัวอักษรแต่ละตัวของพวกเขาจะสมบูรณ์แบบ เมื่อคุณเรียนรู้โดยหู คุณกำลังเรียนรู้ที่จะได้ยินจังหวะเหล่านี้จริง ๆ : การสตัตเตอร์แน่นของตัวอักษรเทียบกับส่วนพักที่นานกว่านั้นซึ่งหมายความว่ามีคำใหม่เริ่มต้นแล้ว

ข้อผิดพลาดที่ผู้เริ่มต้นส่วนใหญ่ทำคือเรียน Morse จากแผนภูมิภาพของจุดและเส้นประ ในทางปฏิบัติ ผู้ดำเนินการที่คล่องแคล่วไม่เห็นจุดและเส้นประ - พวกเขาได้ยินจังหวะ วิธีที่แนะนำ เรียกว่าวิธี Koch คือการเรียนรู้โดยเสียงตั้งแต่เริ่มต้น: ฟังตัวอักษรที่เล่นด้วยความเร็วเต็มที่และจำจังหวะของพวกมัน เพิ่มตัวอักษรใหม่หนึ่งตัวในแต่ละครั้งเมื่อตัวอักษรก่อนหน้านั้นเป็นอัตโนมัติ

ตัวแปลที่มีการเล่นเสียงเป็นเพื่อบ้านที่สะดวกสำหรับการฝึก นี้ พิมพ์คำ ฟังว่าดังกล่าวอย่างไร และพยายามคาดการณ์จังหวะของตัวอักษรแต่ละตัวก่อนที่มันจะเล่น เริ่มต้นด้วยตัวอักษรสั้น ๆ ที่มีความถี่สูง สร้างคำทั้งหมด และต้านทานการยุ่งของการชะลอตัวอักษรแต่ละตัว - มันง่ายกว่าในการเรียนรู้จังหวะที่ถูกต้องได้รวดเร็วกว่าการเร่งความเร็วของอันเวลาช้าลงต่อมา ด้วยไม่กี่นาทีต่อวัน ตัวอักษรทั่วไปจึงกลายเป็นสิ่งที่มีเหตุผลอย่างน่าประหลาดใจอย่างรวดเร็ว