جزئیات حساس را پنهان کنید تا پنهان بمانند

تاری و pixelating هردو با دور انداختنٔ جزئیات کار می‌کند، اما نه همیشه کافی از آن. تاریٔ Gaussian سبک ریاضی‌اتی در اصل برگشت‌پذیر است: چون مقدارٔ هر پیکسل را به روشٔ شناخته‌شده پخش می‌کند، نرم‌افزار می‌تواند گاهی آن را به سمت اصلی تیز کند، به‌خصوص برای متن. Pixelation درشت برای محتوای ساخت‌یافتهٔ بدتر است — صفحهٔ مجوز pixelate‌شده یا PIN کوتاه شانس‌های کمی دارند که می‌توانند توسط تست اینکه کدام اصل به آنچه می‌بینید pixelize می‌شود بازسازی شود.

درسٔ این نیست که تاری و pixelation را بگذارید، بلکه آن‌ها را تهاجمی استفاده کنید. حذف‌شدگی که کمی جزئیات را حذف می‌کند تزیین است؛ حذف‌شدگی که تقریباً تمام آن‌ها را حذف می‌کند حفاظت است. برای هر چیز واقعاً حساس — امضاء، عدد حسابٔ، صورتٔ که باید محافظت کنید — رویکردٔ محفوظ‌ترین منطقهٔ کاملاً نابود کنید به جای فقط نرم‌کردنٔ آن.

سه قانونٔ حذف‌شدگی را قابل‌اعتماد می‌سازد. اول، سنگین‌دست باشید: شعاعٔ تاری قوی یا pixelation بسیار درشت استفاده کنید، یا بهتر هنوز، داده‌های واقعاً بحرانی را با جسمٔ نات‌انبار جامدٔ پوشش دهید که اطلاعات را کاملاً حذف کند به جای تبدیل آن. دوم، منطقهٔ حذف‌شدهٔ را سخاوتمندانهٔ اندازه کنید — از لبه‌های متن یا صورت بیرون بریزید تا هیچ قطعهٔ قابل‌خواندهٔ اطراف حدود بیرون نیاید.

سوم، و بیشتر مهم، صاف کنید و دوباره صادر کنید. حذف‌شدگی باید بخش از پیکسل‌های واقعی فایلٔ تصویری نویا تبدیل شود. اگر فایلٔ اصلی را با تاری اعمال‌شده به‌عنوان لایهٔ جداگانهٔ قابل‌ویرایش یا فیلتر غیرمخرب بفرستید، نرم‌افزارٔ گیرنده ممکن است آن‌ها به سادگی آن‌ها را خاموش کند. صادر کردنٔ JPG یا PNG تازهٔ حذف‌شدگی را برای همیشه بسته‌کار می‌کند — لایهٔ پشت نگاه‌کردن وجود ندارد زیرا پیکسل‌های زیرین حذف‌شده‌اند.

می‌توانید صورت را کاملاً تاری کنید و همچنان دقیقاً جایی که عکس گرفته‌شده‌ٔ داده شود بدهید. عکس‌های دیجیتالی، به‌خصوص از تلفن، فراداده‌های جاسازی‌شدهٔ (EXIF) را حمل می‌کنند که می‌تواند مختصات GPS، تاریخ و ساعت، دستگاه، و گاهی نام مالک را شامل کند. هیچ یک از آن‌ها در تصویر مرئی نیست، و هیچ یک از آن‌ها توسط تاری تصویری تحت تأثیر نیست — درون فایل راه می‌رود.

بنابراین حذف‌شدگی دو نیمه دارد: جزئیات مرئی پنهان کنید، و جزئیات نامرئی کم کنید. قبل از انتشار عکسی که محل یا هویت ماده، فراداده‌های خود و همچنین پیکسل‌های حساس خود را حذف کنید. بسیاری از ابزارهایی که تصویر را دوباره صادر می‌کند بیشتر فراداده را در فرآیند ریخت می‌دهند، اما تأیید ارزش دارد — عکسٔ تصویر برای مثال، EXIF اصلی را حذف می‌کند، در حالی که ویرایش مستقیم ممکن است آن‌ها را محفوظ کند. فراداده را به‌عنوان بخشی از آنچه حذف می‌کنید رفتار کنید.